 |  |
| | |
|
 |
Hubrecht Duijker |
Wijn informatie Wijn bewaren  Van alle misverstanden over wijn is het grootste dat alleen oude wijn goed zou zijn. Tallozen zijn er heilig van overtuigd dat een wijn alleen maar beter wordt als je hem bewaart. De realiteit is echter dat het merendeel van alle wijn - misschien wel negentig procent - gemaakt om binnen één à twee jaar na de oogst te drinken. Alleen een beperkt aantal witte en rode wijnen is gebaat bij flesrust; op de totale wereldproductie vormen ze slechts een héél kleine minderheid. Het lang wegleggen van een eenvoudige wijn is volstrekt zinloos, omdat die wijn daar niet voor werd gemaakt. Een jonge simpele wijn wordt na enkele jaren geen kostelijke godendrank, maar een oude simpele wijn. Vermoedelijk gaat er in de wereld meer goede wijn verloren door het te lang wegleggen dan door alle misoogsten bij elkaar. Ik verwijt dit vooral de producenten. In dit informatietijdperk is het absurd dat niet op elk wijnetiket staat aangegeven hoe lang je de desbetreffende wijn kunt of moet bewaren.Tot de wijnen die gebaat zijn bij een soms aanzienlijke flesrust behoren bepaalde witte, kostbare Bourgognes (als Meursault, Corton-Charlemagne), nogal wat zoete witte Bordeaux-wijnen (waaronder de betere Sauternes), witte toppers uit het Moezel-dal en de Rijn-vallei, sommige droge en zoete Loire-wijnen (waaronder Savennières, Coteaux du Layon), en rode wijnen met zowel veel smaakkracht als veel tannine. Denk daarbij aan de beste soorten Bordeaux, Bourgogne, Cahors, Hermitage, Côte Rôtie, Château-neuf-du-pape, Barolo, Barbaresco, Brunello di Montalcino en rode wijnen uit andere landen en regio's met in hun compositie een hoog aandeel cabernet sauvignon (de klassieke Bordeaux-druif).  Maar zelfs deze betere wijnen hebben niet het eeuwige leven. Wijn volgt eenzelfde curve als de mens. Hij groeit naar volwassenheid, beleeft dan zijn beste jaren en takelt vervolgens langzaam af. Het is dus van belang om te weten wanneer een bepaalde rode wijn zich helemaal ontplooid zal hebben, want dan moet u hem gaan drinken. Vaste regels kunnen helaas niet worden gegeven, omdat elke wijn zich anders gedraagt, en ook de omstandigheden per bewaarruimte kunnen verschillen. Probeer altijd een bewaarindicatie van uw wijnleverancier te krijgen. En als u per dozijn hebt gekocht, probeer dan om het jaar of de paar jaar eens een fles. Dit in de wetenschap dat een te jonge wijn vaak toch heel lekker kan smaken - en in elk geval méér te bieden heeft dan een te oude wijn. Jonge wijnen hebben hun fruit, hun energie, terwijl oude wijnen mat zijn en uitgeblust. Boven elke bewaarruimte zou eigenlijk een devies gespijkerd moeten worden: 'Liever veel te jong dan even te oud.'In tegenstelling tot vrijwel alle andere alcoholhoudende dranken ontwikkelt wijn zich op fles. De manier waarop en het tempo waarin deze ontwikkeling plaatsvindt, worden ten dele bepaald door invloeden van buitenaf. Niet elke plek is daarom geschikt om flessen te bewaren. Als u op zoek gaat naar een opslagruimte, let dan op de volgende punten.
Deze informatie is afkomstig uit het boek "De complete wijnliefhebber" van Hubrecht Duijker (uitgever Het Spectrum) en bevat tal van tips over wijn kiezen, wijn kopen, wijn schenken en wijn drinken. Ook het maken van wijn komt aan bod. Dit boek kunt u vinden en direct bestellen onder de optie "Boeken". Wijn etiketten Etiketten lezen…  Het etiket is het visitekaartje van de wijn. Via woorden, cijfers, kleuren en soms ook afbeeldingen wordt de wijn aan u voorgesteld. Je zou het etiket ook kunnen zien als een belofte: een belofte van genoegens en van kwaliteit. Vaak wordt die belofte waargemaakt, maar dikwijls ook niet. Zo zullen de mooiste etiketten niet per definitie de mooiste wijnen bevatten. De waarheid zit immers niet op het etiket, maar achter het etiket. Ofwel: niet op de fles, maar in de fles. Beschouw een beeldschoon etiket daarom alleen als toegift wanneer de wijn zélf naar tevredenheid smaakt. En wat betreft prijzen, medailles en dergelijke is het goed om te weten dat er in de wereld elk jaar véél wedstrijden worden georganiseerd, van verschillend niveau. Voor een Elzasser wijn heeft een gouden medaille op het concours van Colmar beslist waarde, maar een soortgelijke onderscheiding voor een Californische wijn op het concours van Ljubljana legt heel wat minder gewicht in de schaal. Etikettermen zijn gewoonlijk wettelijk geregeld en bevatten indicaties over de herkomst, het kwaliteitsniveau en andere aspecten van de wijn. Hierna volgt een overzicht per land. (beginnend bij Frankrijk zullen wij dit in de loop der tijd gaan uitbreiden).Frankrijk Voor Franse wijnen bestaat een drietal wettelijke categorieën. Bovenaan vinden wij de wijnen met een appellation d'origine contrôlée, letterlijk vertaald: beschermende herkomstbenaming. Voor deze wijngroep gelden de strengste normen. De op het etiket aanwezige woorden appellation contrôlée geven dus een zekere indicatie van kwaliteit - maar géén garantie. Want binnen de wettelijke normen is ruimte voor enorme kwaliteitsverschillen. In de uit 1935 daterende wetgeving zijn per wijn bepaalde eisen vastgesteld. Bovendien is sinds 1935 het aantal a.c.-wijnen sterk toegenomen. De belangrijkste voorwaarden waaraan een a.c.-wijn moet voldoen, zijn de volgende:
V.D.Q.S. De categorie net onder de die van de appellation contrôlée is die van de v.d.q.s.-wijen. Voluit luidt de naam van de desbetreffende groep appellation d'origine vin délimité de qualité supérieure. Deze hele mondvol slaat slechts op een heel beperkt aantal wijnen. Sinds de Tweede Wereldoorlog zijn de meeste v.d.q.s.-wijnen namelijk gepromoveerd naar a.c.-niveau. Waarschijnlijk zal op den duur deze tussencategorie geheel verdwijnen. Vin de Pays Frankrijk laagste wijncategorie met een herkomstaanduiding is die van Vin de Pays. In de wijnwet wordt deze categorie al in 1930 genoemd, maar de basis voor de huidige productievoorschriften werd pas in 1979 geformuleerd. Vins de Pays zijn streekwijnen waarvoor minder strenge normen gelden dan voor de groepen van vin délimité de qualité supérieure en appellation d'origine contrôlée. Zo worden bijna altijd meer druivensoorten toegestaan, terwijl de streken in kwestie kunnen variëren van heel klein tot een groep departementen. In de wijnwet liggen voorts vast de opbrengst per hectare (70 tot 90 hl), het minimum alcoholpercentage (9 tot 11 procent) en een keuring. Deze bestaat uit een analytische keuring en een proeftechnische. Dat deze keuring beslist geen wassen neus is, blijkt uit het feit dat jaarlijks 400.000 tot 600.000 hl wordt afgewezen. De gemiddelde opbrengst van de vins de pays ligt rond de zes tot zeven miljoen hl. Bijna driekwart daarvan komt uit de Languedoc en Roussillon. Er bestaan drie soorten vins de pays: die met een regionale herkomst, een departementale herkomst of een zonale herkomst. De regionale wijnen komen uit gebieden die diverse departementen omvatten. Tot deze groep behoren: Vin de Pays du Jardin de la France, Vin de Pays d'Oc, Vin de Pays des Comtés Rhodaniens en Vin de Pays du Comté Tolosan. De departementale wijnen zijn genoemd naar het departement waarin ze worden gemaakt (zoals Vin de Pays de l'Hérault). Hiervan bestaan er een kleine 40. De circa 100 wijnen uit zones (of districten) komen uit wettelijk begrensde gebieden binenn een departement (zoals Vin de Pays des Coteaux de l'Ardèche). Soms strekt zo'n zone zich uit over twee aangrenzende departementen. Het volume loopt per zone sterk uiteen van enkele tientallen tot honderdduizenden hectoliters. Voor alle soorten vin de pays geldt dat het gebied van herkomst op het etiket moet worden vermeld. Omdat voor de vins de pays minder stringente normen gelden dan voor de overige wijnen met een herkomstvermelding, ook waar het de druivensoorten betreft, kunnen vin de pays gemaakt worden van niet-autochtone rassen. Zo ziet men in onder andere de Languedoc steeds vaker nobele druivensoorten uit Bordeaux en Bourgogne verschijnen, als cabernet sauvignon, merlot en chardonnay. Hiervan worden soms verbluffend goede wijnen gemaakt, beter van kwaliteit dan in dezelfde regio geproduceerde met een appellation contrôlée. Vin de Table Ten slotte kent men in Frankrijk nog de vin de table, waarvoor geen herkomstbeperking en andere kwaliteitsnormen gelden. Het niveau kan uiteenlopen van armetierig tot echt lekker. Bordeaux, Bourgogne- en Beaujolaishuizen brengen onder hun naam nogal wat vins de table op de markt. Vaak - te vaak - zijn dat soort producten nogal prijzig. Let er overigens op dat als u echt een Franse slobberwijn wilt drinken, er op het etiket ook ergens 'France' staat. Een Franse merknaam of een Franse producent hoeft niet te betekenen dat u ook een Franse tafelwijn krijgt. In aanvulling op bepaalde appellations contrôlées werden ook classificaties gecreëerd om de beste wijnen of wijngaarden ven de overige te onderscheiden. Hierbij dient vermeld te worden dat deze classificaties soms minder betrouwbaar zijn dan je zou wensen, voornamelijk omdat ze niet vaak genoeg worden herzien. De classificatie van de Médoc bijvoorbeeld dateert van 1855, en onderging al die tijd slechts één verandering van betekenis. Hieronder volgen de Franse streken waar u classificaties aantreft. Indien er bij een gebied of district diverse classificaties worden genoemd, is de bovenste steeds de beste. Bourgogne (inlc. Chablis) Grand cru Premier cru Saint-Emilion (Bordeaux) Premier grand cru classé Grand cru classé Grand cru Médoc (Bordeaux) Premier cru Deuxième cru Troisième cru Quatrième cru Cinquième cru Cru bourgeois Graves en Pessac-Léognan (Bordeaux) Cru classé Provence Grand cru Sauternes/Barsac (Bordeaux) Premier cru supérieur Premier cru Deuxième cru Elzas Grand cru Champagne Grand cru Premier cru Duizelt het u al van al deze termen? U bent niet de enige… Omdat de terminologie per streek en zelfs per district verschilt, is de situatie vrij verwarrend. In Saint-Emilion bijvoorbeeld staat de grand cru onderaan, maar in de Bourgogne juist aan de top. Bovendien is het in sommige streken verplicht dat de classificatie op het etiket vermeld wordt, terwijl dit in andere streken weer zelden gebeurt - of wettelijk niet eens mag. Niet alle uitstekende wijnen zijn in de classificaties vertegenwoordigd, en bepaalde wijnen die erin zitten kunnen soms knap tegenvallen. Een absoluut belang mag dus nooit aan classificaties worden gehecht. Schenktemperaturen  Om optimaal van wijn te genieten is de juiste schenktemperatuur van groot belang, vooral voor rode wijn. Een even te warm geserveerde rode wijn raakt namelijk uit balans. Zijn aroma verliest fruit, en zowel zuren als alcohol treden prominenter naar voren. Wat te warm is? Elke temperatuur boven de 20 graden Celsius. En daarmee dus ook de temperatuur in vrijwel alle woonkamers. De juiste temperatuur voor vrijwel alle rode wijnen is 17 à 19 graden Celsius, en fris-fruitige Beaujolaisachtige wijnen mogen nog wat koeler zijn. Op papier lijkt het verschil tussen de gewenste en de ongewenste temperaturen minimaal, zo niet verwaarloosbaar, maar in de praktijk heeft het veel invloed op het beleven van de wijn.Witte wijnen - inclusief de mousserende, Sherry en witte Port – moeten net als de rosés echt koel worden geserveerd, maar niet ijskoud. De juiste temeratuur ligt ergens tussen de 8 en 12 graden Celsius. Kouder is eigenlijk niet gewenst, want van een echt koude wijn zijn geur en smaak als het ware enigszins bevroren. Deze informatie is afkomstig uit het boek “nog meer genieten van wijn” geschreven door Hubrecht Duijker (uitgever Inmerc). Dit boek kunt u vinden en direct bestellen onder de optie “Boeken”. Wijntermen / woordenboek Droog : Niet zoet Bodega(s) :Spaans woord voor wijnbedrijf Ruby : Het jongste type rode port Afdronk : De nasmaak van wijn Sommelier : Wijnober Manzanilla : Droog, licht Sherrytype Decanteren : De wijn overschenken in een karaf Most : Druivensap Blinde proeverij : De flessen worden gemaskeerd Sur Lie : Speciale bottelmethode die witte wijnen fris houdt Bouquet : De geur van de wijn Vinificatie : Wijnbereiding Oversteken : Het overbrengen van de wijn naar een schoon vat 'Kurk' : De wijn hiermee is vanwege een zieke kurk bedorven Dulce : Spaans voor zoet Marque Nationale : Wordt gedragen door de betere luxemburgse wijnen Fruitig : Wijn met in geur en in smaak iets van vruchten Flor : Laag gistcellen die spontaan op sommige sherry's groeit Oenoloog : Gediplomeerd wijntechnicus Superiore : Italiaanse wijn met iets meer alcohol en vaak ook kwaliteit Vin de pays : Term voor Franse streekwijnen Appel-melkzure gisting : Enigszins ontzurende, tweede wijngisting Cosecha : Het spaanse woord voor oogst Chenin blanc : Wijn nummer één in Zuid-Afrika Chai : Bovengrondse wijnkelder in Bordeaux Viticulteur : Franse term voor wijnbouwer Crémant : Franse term voor mousserende kwaliteitswijnen Beaujolais Primeur : Extra snel vergiste beaujolais van de jongste oogst Depot : Droesem of bezinksel in een wijnfles Fine Old Tawny : Zachte, elegante soort rode Port Seco : Spaans voor droog Tokay Pinot Gris : Markante, stevige witte wijn uit de Elzas Classico : Wijn uit het oudste deel van een Italiaans gebied Walsen : Nodig om de wijn beter te kunnen ruiken Barrique : Term voor een bordeaux-vat van 225 liter Gisting : Omzetting van suiker in alcohol en koolzuur Vendage : Frans voor wijnoogst Vermouth : Gearomatiseerde en versterkte wijn Pétillant : Licht mousserend Phylloxera : Wijnluis Tannine : Looizuur, dat rode wijn rijpings-potentieel geeft Négociant : Wijnhandelaar Brut : Term voor droog, o.a. bij Champagne Crianza : Volgens wettelijke normen gerijpte Spaanse wijn |
